เป้าหมายสูงสุดของบล๊อคนี้คือ...ต้องมีคนมาเม้นให้ได้!!!

ครั้งแรกที่คุณอยู่กับเขา คุณต้องรู้สึกหวาดหวั่นที่จะต้องอยู่กับเขา 2ต่อ2 ในห้องที่ปิดประตูมิดชิดและไม่มีใครช่วยเหลือคุณได้ แต่คุณต้องจำใจอยู่กับเขา ก็คุณเลือกเขาแล้วนี่

ในขณะที่คุณนอนหงาย เขาจะสั่งให้อ้าออกกว้างๆ เพื่อสะดวกในการทำงานของเขากับคุณ โดยคุณก็ยอมเขาทุกอย่าง ...

คุณรู้สึกว่ากล้ามเนื้อเกร็งไปหมด คุณดันเขาออกไปชั่วครู่..เพื่อขอเวลาตั้งตัว แต่เขาปฏิเสธพร้อมกับเข้ามาหาคุณ เขาขอให้คุณอย่ากลัว คุณสั่นหัวรับอย่างกล้าหาญ เพราะเขามีประสบการณ์มากกว่า แต่ในครั้งที่นิ้วของเขาควานหาที่ๆเหมาะสม ......

เขาแหย่ลึกลงไป ....................... ร่างกายของคุณเริ่มสั่นเทา ตึงไปหมด แต่เขาก็อ่อนโยนเหมือนกับที่สัญญาไว้

เขามองลึกลงไปในตวงตาของคุณ และบอกให้คุณเชื่อมั่นในตัวเขาเพราะเขาเคยทำหลายครั้ง รอยยิ้มของเขาทำให้คุณผ่อนคลาย และคุณก็เปิดกว้างเพื่อให้เขาเข้าง่ายขึ้น

คุณเริ่มอ้อนวอนให้เขาทำเร็วๆ แต่เขาค่อยๆ ช้าๆ เพื่อให้คุณรู้สึกเจ็บน้อยที่สุด

ขณะที่เขากดเข้าไปมาขึ้น ลึกขึ้น... คุณรู้สึกว่าเนื้อเยื่อของคุณเปิดออกมา ความเจ็บปวดแผ่ทั่ว สรรพางค์กาย และ คุณรู้สึกว่า เลือดของคุณออกเล็กน้อย

เมื่อเขาทำต่อไป เขามองมาที่คุณแล้วถามว่า เจ็บไปรึเปล่า? ดวงตาของคุณเต็มไปด้วยน้ำตา แต่คุณก็ส่ายหัวและพยักหน้าให้...เขาทำต่อไป...

เขาเริ่มเคลื่อนไหวเข้าออกด้วยความชำนาญ แต่คุณก็รู้สึกชาเกินไป .......

ในที่สุดคุณรู้สึกว่ามีบางอย่างหลุดออกมาจากภายในของคุณ คุณนอนสั่นระริกดีใจที่มันสิ้นสุดลง เขามองที่คุณและยิ้มอย่างอบอุ่น คุณยิ้มและขอบคุณ......หมอฟัน

edit @ 11 Apr 2008 18:02:13 by Impossible

กรุณาอ่านทุกบรรทัดนะคะ..

----------------------------
คืนนั้นเป็นคืนที่เงียบสงบและเปล่าเปลี่ยว
----------------------------
เขากำลังวางหูโทรศัพท์ ขณะที่ผมเดินเข้าไปหาเขา เขาชวนให้
----------------------------
ผมนั่งกินเหล้ากับเขา เราคุยกันเรื่อง
----------------------------
ตลกขบขัน บางทีก็เรื่องของเพื่อนฝูง รวมทั้งเรื่อง
----------------------------
สัพเพเหระมากมาย เราดื่มกันแก้วแล้วแก้วเล่า เรื่องราว
----------------------------
ที่เขาเล่า ทำให้ผมนึกถึงสมัยเด็กๆ เสียงหัวเราะ
----------------------------
เริ่มพร่างพรูออกมา เรื่องเก่าๆ ที่ผมเคย
----------------------------
ทำสิ่งต่างๆ ร่วมกับเขามา เขายังพูดถึงเรื่องเพื่อนที่เคย
----------------------------
ชกต่อยกับเขาสมัยเด็กๆ แล้วคนรักเก่าของผม
----------------------------
ก็เข้ามาห้าม และบอกให้เพื่อนคนนั้นคืนหนังสือ
----------------------------
ที่เขาเป็นคนแย่งชิงไป เขาเป็นเพื่อนที่ผมรักมาก
----------------------------
เพื่อนอีกคนนั้นทำธุรกิจร่วมกับเขา
----------------------------
แต่ในขณะเดียวกันก็เกลียดเขามาก เป็นเพื่อนที่ทำเลว
----------------------------
เลวกับเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ใส่ใจ เขาให้ข้อคิด
----------------------------
กับผมหลายเรื่อง เมื่อเห็นว่าดึกแล้ว ผมก็เดินไปส่งเขาที่รถ
----------------------------
เขาบอกผมว่า ไม่ต้องเป็นห่วงว่าเขาจะเมา แต่ผมไม่สบายใจ
----------------------------
ผมมองจนเขาขับรถออกไป แล้วผมจึงค่อยขับตาม
----------------------------
แต่เขาขับเร็วมาก จนตลาดสายตาผมไป ผมร้อนใจมาก
----------------------------
จนถึงที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง หัวใจผมเต้นรัว ผมหยุดรถที่มุมตึก ผม
----------------------------
กำลังจะเดินเข้าไปหาเขาที่รถ ผมคิดว่าเขาคงจะเมามาก
แต่ภาพที่ผมเห็น มีผู้ชาย
----------------------------
ดึงและกระชากเขาออกมาจากรถ ฟาดเขาด้วยไม้ท่อนโต
----------------------------
ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ปากก็พร่ำแต่ตะโกนด่า
----------------------------
"แก้แค้น !! แกมาขัดผลประโยชน์ทำไม" ผม
----------------------------
แอบมองอยู่ มือสั่น หัวใจแทบหยุดเต้น ผู้ชายคนนั้นคง
----------------------------
เกลียดเขาเข้าไส้ ถึงได้ฆ่าเขาอย่างโหดเหี้ยม
----------------------------
ผมมองไม่เห็นหน้าฆาตกร ตรงนั้นมืดมาก
----------------------------
เขาตาย เลือดไหลนองไปที่พื้น ผม
----------------------------
แทบจะทรุดลงตรงนั้น ผมช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใคร
----------------------------
เป็นคนฆ่าเขา......
----------------------------

ตอนนี้สงสัยมั้ยคะว่าใครเป็นคนฆ่า?
ถ้าสงสัย กลับไปอ่านใหม่อีกรอบ

แต่อ่าน บรรทัดเว้นบรรทัดนะคะ ..แล้วคุณจะรู้คำตอบ

สุภาพสตรีในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเรียบๆ กับสามีของเธอในชุดสูทเนื้อผ้าธรรมดาๆ ก้าวลงจากรถไฟในชานชาลาสถานีเมืองบอสตัน ทั้งคู่ยืนรออย่างสงบอยู่หน้าสำนักงานอธิการบดีมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด

เลขานุการสาวดูออกในแว่บเดียวว่าสามีภรรยาซอมซ่อคู่นี้มาจากบ้านนอก และไม่น่ามีธุระอะไรในมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดแห่งนี้ได้ ... หล่อนขมวดคิ้ว

'เราต้องการพบท่านอธิการบดี' สามีกล่าวนุ่มนวล
'ท่านติดนัดตลอดทั้งวัน' เลขาฯสะบัดเสียงเล็กน้อย
'งั้นเราจะรอ' ภรรยาตอบ

เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่เลขานุการทำเป็นไม่สนใจ โดยประมาณว่าทั้งคู่คงทนไม่ได้และกลับไปเอง แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ เลขาฯสาวเริ่มไม่แน่ใจจึงต้องรบกวนเวลาท่านอธิการบดี

'พวกเขาคงแค่อยากพบท่านครู่เดียวก็กลับ' หล่อนอธิบาย

ท่านอธิการบดีถอนใจด้วยความเบื่อหน่ายแล้วก็พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ จริงๆแล้วคนสำคัญระดับท่านอธิการจะมีเวลาพบคนระดับนี้ได้อย่างไร? แต่นั่นเถอะนะ ท่านคิด ดีกว่าปล่อยให้คู่สามีภรรยาบ้านนอกป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ให้ใครต่อใครมาเห็น

ท่านเชิดหน้าอย่างทรงเกียรติใส่ทั้งคู่ ภรรยากล่าวขึ้น 'ลูกชายของเราเคยเรียนในฮาร์วาร์ด 1 ปี เขารักฮาร์วาร์ดมากและเขาก็มีความสุขกับที่นี่อย่างยิ่ง แต่เมื่อปีที่แล้วเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต สามีและดิฉันก็เลยอยากทำอะไรสักอย่างไว้เป็นที่ระลึกถึงเขาในมหาวิทยาลัยแห่งนี้' ท่านอธิการไม่รู้สึกร่วมแต่อย่างใด เพียงแต่ช็อคเล็กน้อย

'คุณผู้หญิงเราไม่สามารถสร้างรูปปั้นให้กับทุกคนที่เคยเรียนฮาร์วาร์ดแล้วก็ตายหรอกนะ ถ้าปล่อยให้เป็นอย่างนั้น ที่นี่คงดูไม่ต่างไปจากสุสานแน่'

'โอ...ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ท่านอธิการบดี' ภรรยารีบอธิบาย 'เราไม่ได้ต้องการจะสร้างรูปปั้น เราคิดว่าเราจะสร้างตึกให้ฮาร์วาร์ดต่างหาก'

ท่านอธิการกรอกตาไปมา เขามองไปที่ชุดผ้าฝ้ายกับสูทบ้านนอก 'สร้างตึก! พวกคุณรู้ไหมว่าใช้เงินเท่าไรในการสร้างตึกสักหลังหนึ่ง เราใช้เงินไป มากกว่า 7.5 ล้านดอลลาร์แค่ตอนเริ่มก่อตั้งฮาร์วาร์ดนี่'

เป็นครู่ที่สุภาพสตรีเงียบกริบ ท่านอธิการรู้สึกโล่งอก ในที่สุดสามีภรรยาคู่นี้ก็ถูกกำจัดไปได้เสียที

แล้วภรรยาก็หันมาพูดกับสามีเบาๆ ว่า 'ใช้เงินแค่นั้นเองน่ะหรือในการสร้างมหาวิทยาลัย? แล้วทำไมเราไม่สร้างของเราเองสักแห่งหนึ่งล่ะ?' สามีผงกศีรษะ สีหน้าท่านอธิการเต็มไปด้วยความงงงวยสุดขีด

แล้วนายและนาง Leyland Stanford ก็เดินทางไปยังพาโลอัลโตในแคลิฟอร์เนีย ที่ๆพวกเขาก่อตั้งมหาวิทยาลัยภายใต้นามสกุลของครอบครัว เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ลูกชายที่ฮาร์วาร์ดไม่เคยเห็นคุณค่า ....

เรื่องนี้เป็นประวัติความเป็นมาของมหาวิทยาลัย Stanford ในสหรัฐฯ ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชื่อดังคู่แข่งกับมหาวิทยาลัย Harvard

... อย่าตัดสินคนอื่นจากเปลือกนอกเลย..

มึนเหมือนกันแต่สนุกดีนะ ลองอ่านเร็วๆ แล้วจะมันส์

เรื่องมีอยู่ว่า......

"......ยายสีเลี้ยงหอย  ส่วนยายสอยเลี้ยงหมี
ยายสีเลี้ยงหอยฟ้องยายสอยเลี้ยงหมีว่า
หมีของยายสอยมากัดหอยของยายสี
แต่ยายสอยที่เลี้ยงหมีปฎิเสธและฟ้องกลับยายสีเลี้ยงหอยว่า
หอยของยายสีกัดหมีของยายสอยต่างหาก
พร้อมกับอ้างว่า ที่ปากหอยของยายสอย
ไม่มีหอยของยายสีให้เห็นเลย
ตรงกันข้ามมีหลักฐานว่า
ที่ปากหอยของยายสีนั้นกลับมีขนหมีของยายสอยติดอยู่"

ไปดู clipmass แล้วเจอ อาจจะเก่าแล้วแต่อยากให้ดู เป็นภาษาอังกฤษนะค่ะ ฟังไม่ออกก็ดูวิดีโอแล้วกัน

link:http://www.clipmass.com/movie/173100752650111

edit @ 27 Feb 2008 19:15:46 by Impossible

edit @ 3 Aug 2008 19:29:41 by Impossible

ขำ ขำ....จ้า
>
> เหตุผลที่ไม่อยากไปบ้านคนรวย
>
> เพื่อน : นายจะดื่มอะไร น้ำผลไม้ โซดา ชา โกโก้ ช็อคโกแลตหรือกาแฟ?
>
> ป๋ม : ขอชาแล้วกัน
>
> เพื่อน : เอาซีลอน หรือชาสมุนไพร หรือเอาบุช
>
> ผสมน้ำผึ้งดีมั้ยหรือเอาชาเย็น หรือชาเขียว
>
> ป๋ม : เอาซีลอน
>
> เพื่อน : เอาแบบไหนเหรอ ใส่นมหรือไม่ใส่
>
> ป๋ม : ใส่นมด้วยแล้วกัน
>
> เพื่อน : เอานมแพะ นมอูฐ หรือนมวัว
>
> ป๋ม : นมวัวดีกว่า
>
> เพื่อน : เอานมจากวัวฟรีซแลนด์หรือวัวแอฟริกาเน่?
>
> ป๋ม : เอ่อ... ไม่ต้องใส่นมก็ได้
>
> เพื่อน : อยากได้หวานแบบไหนล่ะ ใส่น้ำตาลหรือว่าน้ำผึ้ง?
>
> ป๋ม : น้ำตาลดีกว่า
>
> เพื่อน : น้ำตาลบีทหรือน้ำตาลอ้อย?
>
> ป๋ม : น้ำตาลอ้อย
>
> เพื่อน : เอาแบบขาว หรือแดง หรือว่าเหลือง?
>
> ป๋ม : ... นายลืมเรื่องชานี่ซะเถอะ ขอน้ำสักแก้วก็พอว่ะ
>
> เพื่อน : จะเอาน้ำแร่หรือน้ำกลั่น?
>
> ป๋ม : น้ำแร่
>
> เพื่อน : เอาแต่งรสด้วยมั้ย? หรือว่าไม่?
>
> ป๋ม : หิวน้ำจะตายอยู่แล้วคร้าบบ !!!!!!
>
> เพื่อน : ?……
>
> เพื่อน: แล้วจะใส่แก้วทรงไหนดีล่ะ แก้วใส ขุ่น / ทรงยุโรปทรงไทย หรือ ทรงแขกดี
>
> ป๋ม: เอ่อ...ที่มัน ใส่น้ำแล้วไม่รั่วก็ได้นะจะดีมากถ้ามีน้ำแข็งด้วย
>
> เพื่อน: อ่า เอาน้ำแข็งแบบไหนดี ทุบละเอียดหรือก้อนกลม(ยูนิค)
>
> ป๋ม: กลมๆละกัน
>
> เพื่อน: เอาแบบใหญ่ๆ หรือ เล็กๆดีล่ะ
>
> ป๋ม: เอาว่าใส่น้ำแล้วมันเย็นอ่ะ
>
> เพื่อน: จานรองแก้วล่ะ เอาเป็นไม้ หรือ สแตนเลสดี
>
> ป๋ม: สแตนเลสเนอะ
>
> เพื่อน: กลมๆ หรือ สี่เหลี่ยม
>
> ป๋ม: เดี๋ยวกูไปแดกน้ำที่บ้าน เดี๋ยวมา !!.... (กูกับแดกเป็นคำหยาบมาก อย่าเอาไปใช้นะค่ะ)
>
> เพื่อน : !!!!!!
> --------------------------------

นั่งคนเดียวแล้วมองกระดาษ ที่สะท้อนข้อสอบไฟนอล

โดดเดี่ยวกับความเหงา ก็เพราะเรานั้นทำไม่เป็น

ตัวแปรเดิมๆที่เรารู้จัก แต่ไม่รู้ความหมายของมัน

หากฉันจะหลับตาลงสักครั้ง แล้วพบกับ F ผู้เป็นนิรันดร์

ก่อนที่ฉันจะปล่อยให้โพยหายไป โดยไม่รู้คำตอบ

(**)

* ขอโทษทีที่ไม่มีท่อนร้องของ ดา เอ็นโดฟิน

อ้างอิง: http://www.saranair.com/article.php?sid=16676 

หอคอยบาเบล (Tower of Babel)

ตามตำนานคริสต์ กล่าวไว้ว่า...

...เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีจุดมุ่งหมายให้สูงไปถึงสวรรค์...

เกิดจากความสามัคคีของมนุษย์ ภายหลังเหตุการณ์น้ำท่วมโลก

จากลูกหลานของโนอาห์ (ผู้ที่สร้างเรือโนอาร์) ได้ขยายพงศ์พันธุ์แผ่ไพศาลออกไป แต่ทั่วทั้งโลกต่างพูดภาษาเดียวกัน และมีศัพท์สำเนียงเดียวกัน ผู้คนในยุคนั้นจึงได้ร่วมกันสร้างหอบาเบล โดยมีความมุ่งหมายเพื่อที่จะสร้างเป็นหอเทียมฟ้า สร้างชื่อเสียงไว้ และเป็นแหล่งรวมอารยธรรมของมนุษย์ไว้ด้วยกัน

การสร้างหอบาเบล เป็นการสร้างความภาคภูมิใจให้กับมนุษยชาติ ซึ่งความภาคภูมิใจนี้ ก็นำมาซึ่งความหยิ่งผยอง คิดท้าทายพระเจ้า ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงบันดาลให้เกิดภาษาที่แตกต่างกัน ทำให้มนุษย์สื่อสารกันไม่เข้าใจ การก่อสร้างหอบาเบลจึงหยุดชะงักลงเพียงนั้น

อ้างอิง: th.wikipedia.org/wiki/หอคอยบาเบล

รูป: http://www.artchive.com/artchive/B/bruegel/babel1.jpg.html

edit @ 1 Feb 2008 17:50:47 by Impossible

edit @ 28 Mar 2008 17:55:39 by Impossible

ตามีเงินอยู่ยี่สิบบาท ให้เงินยายยี่สิบบาท ทำไมตาเหลือสิบบาท ???

========================================== 

คิดให้ดีก่อนตอบนะจ๊ะ เฉลยอยู่ด้านล่าง

========================================== 

========================================== 

========================================== 

========================================== 

========================================== 

========================================== 

========================================== 

========================================== 

edit @ 1 Feb 2008 17:23:05 by Impossible